Een delicate kwestie met betrekking tot de migratiestroom die geen taboe mag zijn

Illustration (Photo: Max Fleischmann / UnSplash)

Migratie naar de Europese Unie kan van veel dingen zijn, met veel verschillende soorten motivatie: het is instrumenteel voor degenen die daadwerkelijk aan oorlog en vervolging ontsnappen (en dus legitieme asielzoekers zijn), het kan economisch gemotiveerd zijn, of een manier voor mensen om zoeken en herenigen met hun families. Dit zijn allemaal legitieme redenen om op reis te gaan, hoe gevaarlijk ze ook zijn. Maar er zit nog een ander facet aan. Degenen die actief proberen schade toe te brengen aan samenlevingen die feitelijk, zelfs overdreven, nieuwkomers verwelkomen. Wat zit er tussen deze twee verschijnselen en wat zou de reden kunnen zijn?

Een gevaarlijke symbiose

In oktober 2023, voor een voetbalwedstrijd tussen België en Zweden, werden in Brussel twee Zweedse staatsburgers doodgeschoten en een derde persoon gewond geraakt, bij een aanslag die later een terroristische aanslag bleek te zijn. Sindsdien en ook daarvoor zijn de autoriteiten zeer alert geweest, maar om de een of andere reden konden ze soms de voorbereidingen voor dergelijke schandalige daden niet ontdekken. Hoewel het niet universeel waar is dat alle migranten potentiële terroristen zijn, is het wel een feit dat illegale migratie en terreurdaden in sommige gevallen hand in hand gingen, zoals in 2015 toen meerdere terroristen tientallen mensen doodden in Parijs. Salah Abdeslam, een van de belangrijkste mannen achter de operatie, reisde maar liefst vijf keer van België naar Hongarije en Duitsland om mensen op te halen die wilden deelnemen. Deze personen keerden op de migrantenroute terug uit Syrië met valse paspoorten en zouden allemaal betrokken zijn bij de terroristische aanslagen in Parijs en Brussel.

Zijn de twee echt met elkaar verbonden?

Europols meest recente European Union Terrorism Situation and Trend Report 2021 (TESAT) documenteert dat daders van vijf voltooide terroristische aanslagen op het vasteland (van de tien) in 2020 “de EU waren binnengekomen als asielzoekers of irreguliere migranten”. Andere terroristische immigranteninfiltranten troffen het Verenigd Koninkrijk nadat ze vorig jaar via de Kanaaltunnel of over de Noord-Atlantische Oceaan waren binnengesmokkeld.

Wat nog somberder is, is dat niet alle jihadisten die vorig jaar in Europa aanvielen en plannen maakten, eerst de grens overstaken; een flink aantal waren EU-burgers, zonen en dochters van legale immigranten, of bekeerlingen tot de islam die onder de invloed van online terrorismepropaganda vielen.

De meeste migrantenterroristen die betrokken waren bij verijdelde of voltooide aanslagen werden doelbewust zo georganiseerd dat ze samenvielen met de migratiestromen van een georganiseerde terroristische groepering om aanslagen in de landen van bestemming uit te voeren of te ondersteunen.

Van de 65 migrantenterroristen die aanslagen uitvoerden of lieten voorkomen, leken er minstens 40 opzettelijk onder het mom van oorlogsvluchtelingen in de migratiestromen naar Europa te zijn opgenomen om aanslagen op het continent uit te voeren of te vergemakkelijken.

De reden achter radicalisering: teleurstelling

Radicalisering lijkt voort te komen uit gevoelens van angst en isolatie die uitsluiting van een samenleving of groep teweegbrengen. Ostracisme zou een fysieke vorm kunnen aannemen, in de vorm van ‘vrijwillige’ segregatie en enclavisatie, wat ertoe leidt dat mensen aan beide kanten parallelle levens en realiteiten leiden: één in het licht en volgens de regels van de meerderheidsmaatschappij en een andere binnen de ‘ enclave”. Het kan ook meer ongrijpbare vormen aannemen via sociale en professionele interacties.

En als dit alles gepaard gaat met teleurstelling in de westerse samenleving, haar kenmerken (wat vaak het geval is vanwege de valse beloften van mensensmokkelaars die tegen die tijd verdwenen zijn), in het nieuwe leven, naast een begripvolle gemeenschap die de individu in de richting van de acceptatie van radicale acties, de glibberige helling is er allemaal in de richting van radicalisering.

Dit artikel is een bewerkte en verkorte versie van een artikel dat zal worden gepubliceerd in het volgende nummer van het Nederlandse tijdschrift Epoque.

Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *